مهم نیست!!!! اصلاً

دلم می خواد دور شم. از همه آدم ها. از همه کسایی که دوستیشون سطحی ِ. کسایی که فقط نشستن خوبی ها رو فراموش کنن یه اپسیلون بدی رو یه دنیا کنن. کسایی که محبتشون هم گذراس. هروقت لازمت دارن هستن وقتی نمی خوان نیستن.
محیط زندگیم و دوستام عوض شدن. حق انتخابم برای دوستی هام خیلی کم شده. دیگه نمی تونم یه عالمه آدم رو ببینم و از توشون انتخاب کنم. همین ها که هستن دوستام هستن. خودم عوض نشدم. خودم همون آدم ساده ای هستم که به همه اعتماد می کنم و حرف می زنم و رو دوستی هام ارزش و اهمیت می ذارم و یهو تو یه ثانیه همه چی تموم می شه. کسی که فکر می کردی دوستت ِ می شه کسی که پشت سرت حرف می زنه یا دیگه نمی خواد ریختت رو ببینه.
یه ترم با هم درس خوندیم و همه کلاس هامون با هم بود. یهو رفت تو قیافه. دیگه تحویل نگرفت. شدیدا ً خشک و جدی شد. ازش پرسیدم چی شده؟ گفت هیچی ، همه چی مثل قبل ِ. انگار من کورم. قبول کردم ولی امروز دیگه طاقتم تموم شد. بهش گفتم چی شده؟دوباره گفت هیچی مهم نیست!(از این جمله "امهم نیست!" هم متنفرم تو شرایطی که از صدای طرف معلومه داره از شدت ناراحتی و عصبانیت و دلخوری و ... می ترکه بعد می گه هیچی نیست! خب اگه هیچی نیست چرا اینطوریی؟ اگه چیزی هست چرا میگی هیچی نیست!) بهش گفتم واسه من مهم ِ. برخورد ها این رو نمی گه که هیچی نشده! اگه هم چیزی شده من ترجیح می دم بدونم که اقلا ً حواسم باشه دوباره همون اشتباه ها رو نکنم!!!! گفت آره ازت دلخور بودم ولی الان دیگه نیستم! پرسیدم سر چی؟؟؟ گفت یه سری برخوردات!!! چی مثلاً؟؟؟؟ گفت ولش کن بی خیال. کلی اصرار کردم قرار شد یه بار رو در رو بهم بگه.
سر همین مسائل ِ که می گم حرف زدن بهترین راه حل ِ. همیشه سکوت واسه من مزخرف ترین راه بود. مشکلی که با سوتفاهم پیش اومده و هی کشدار شده با دو کلمه می شه راحت حل شه. پس کشدارتر کردنش واسه چیه؟؟؟
فقط بدونم چی شده و همه چی رو حل کنم دیگه حواسم رو بیشتر می کنم. دیگه حوصله ندارم دنبال دوستی ها بدوام. هر کی هست منم هستم هر کس نیست منم نیستم. اقلا ً راجع به چند تا از دوستی هام مطمئنم که باعث بشه ته دلم یه شادی باشه که من دوست صمیمی دارم !!!!!!!!!!!!!!!!

آره من دوست صمیمی دارم. خدایا مرســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی